Obecnie stworzenie nowoczesnej aplikacji na Androida, która nie wymaga wyświetlania treści wizualnych, jest praktycznie niemożliwe. Niezależnie od tego, czy mówimy o zdjęciach produktów w sklepie internetowym, awatarach użytkowników, czy prostych elementach dekoracyjnych, ładowanie obrazów jest codzienną koniecznością. Choć może się to wydawać proste, zarządzanie asynchronicznym pobieraniem , buforowaniem i transformacjami może stać się prawdziwym problemem, jeśli próbujesz zrobić to od podstaw.
Aby nasza aplikacja nie obciążała pamięci RAM ani nie pozostawiała użytkowników wpatrzonych w pusty ekran, stworzyliśmy kilka bibliotek, które wykonają za nas większość pracy. W tym zakresie mamy doświadczonych weteranów, takich jak Glide, Picasso i Fresco , a także nowszego gracza, który zrewolucjonizował ekosystem dzięki swojemu nowoczesnemu podejściu: Coil . Przyjrzyjmy się bliżej, która z nich zasługuje na miejsce w Twoim projekcie pod względem wydajności i funkcjonalności.
Ekosystem weteranów: Glide, Picasso i Fresco
Jeśli zależy nam na solidności, te trzy opcje pozostają filarami branży. Picasso to idealny wybór dla osób poszukujących minimalizmu; jest lekki, ma niewielkie zapotrzebowanie na pamięć i doskonale sprawdza się w podstawowych zastosowaniach, w których nie chcemy zawyżać rozmiaru pliku APK. Z drugiej strony, Glide pozycjonuje się jako wszechstronny, oferując bardzo potężną funkcjonalność i ogromną elastyczność transformacji, aczkolwiek kosztem większej biblioteki.
Następnie mamy Fresco , ofertę Facebooka. Jego główną zaletą jest to, że obsługuje obrazy poza stosem Java , co drastycznie zmniejsza występowanie niechcianych błędów OutOfMemory, co czyni go prawdziwym skarbem dla bardzo starych urządzeń lub niezwykle złożonych interfejsów. Wymaga jednak użycia własnego komponentu, SimpleDraweeView, co czyni go nieco bardziej wyspecjalizowanym niż inne.
Analiza buforowania i pamięci
Przetwarzanie danych to klucz do sukcesu lub porażki w kontekście doświadczenia użytkownika. Picasso wykorzystuje proste podejście z pamięcią podręczną LRU, która zajmuje około 15% dostępnej pamięci RAM i automatycznie dostosowuje dysk. Glide jest z kolei znacznie bardziej zaawansowany i wykorzystuje cztery poziomy pamięci podręcznej : od aktywnych zasobów widocznych na ekranie po oryginalne, surowe dane na dysku, a nawet umożliwia stosowanie niestandardowych sygnatur w celu rozróżniania wersji tego samego obrazu.
Fresco wykorzystuje system trójwarstwowy, przechowujący zdekodowane mapy bitowe i zakodowaną pamięć. Ta architektura zapewnia znacznie płynniejsze przewijanie , szczególnie w przypadku obsługi nieskończonych kanałów zawierających setki obrazów, ponieważ ImagePipeline zapewnia bardzo precyzyjną kontrolę nad czyszczeniem pamięci podręcznej.
Wyzwanie Coil: nowy standard w Kotlinie
Coil pojawił się, aby odświeżyć środowisko. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, Coil został zaprojektowany specjalnie dla Kotlina , co zaowocowało znacznie czystszym i bardziej zwięzłym kodem. Jego główną przewagą konkurencyjną jest wyjątkowo lekka konstrukcja, wykorzystująca biblioteki, które większość programistów ma już zainstalowane, takie jak Coroutines i OkHttp , co pozwala uniknąć niepotrzebnych duplikatów zależności.
W środowisku Jetpack Compose Coil wyróżnia się elementem AsyncImage , który umożliwia ładowanie obrazów z adresu URL z zadziwiającą prostotą, delegując całą logikę sieciową i buforującą do biblioteki, dzięki czemu programista nie musi pisać niezliczonych linii kodu.
Testy wydajności: Kto jest szybszy?
Jeśli przetestujemy te liczby na prawdziwym urządzeniu (takim jak Pixel 3), wyniki są zaskakujące. Podczas pobierania obrazów z sieci z pustą pamięcią podręczną, Glide zazwyczaj wygrywa pod względem całkowitego czasu ładowania, będąc najszybszym przy przetwarzaniu całych list. Picasso i Coil utrzymują podobny poziom, chociaż Coil może wykazywać pewną niespójność przy ładowaniu dużych list we wczesnych wersjach.
Po przełączeniu na ładowanie z pamięci podręcznej różnica jest uderzająca. Glide ponownie wyróżnia się niesamowicie krótkim czasem ładowania, tuż za nim plasuje się Coil. W tym scenariuszu Picasso pozostaje znacznie w tyle, będąc zauważalnie wolniejszym od konkurencji. Oznacza to, że jeśli Twoja aplikacja krytycznie zależy od natychmiastowego czasu reakcji podczas ponownego wyświetlania obrazu, Glide lub Coil są logicznym wyborem.
Transformacje, animacje i dodatki
Pod względem przetwarzania wizualnego Glide to prawdziwy potwór: oferuje natywną obsługę plików GIF i zaawansowane transformacje, takie jak zaokrąglanie rogów i kadrowanie środka, bez żadnych problemów. Picasso ma w tym względzie większe ograniczenia i często wymaga zewnętrznych rozszerzeń, aby uzyskać złożone efekty. Fresco z kolei pozwala na definiowanie wielu transformacji bezpośrednio w pliku XML projektu , co przyspiesza proces układania.
Jeśli chodzi o animacje, Glide implementuje domyślny efekt płynnego przejścia między obrazami. Coil również elegancko sobie z tym radzi dzięki integracji z nowoczesnym ekosystemem Androida. Dla użytkowników potrzebujących pełnej kontroli, Glide umożliwia użycie obiektów RequestListener do uruchamiania niestandardowych animacji w momencie, gdy zasób jest gotowy.
Aby podjąć właściwą decyzję, musimy wziąć pod uwagę, że Glide to najwydajniejsza i najszybsza opcja w większości scenariuszy, idealna dla aplikacji intensywnie korzystających z multimediów. Coil to inteligentny wybór dla nowoczesnych projektów Kotlin, które stawiają na czysty kod i niską wydajność . Picasso pozostaje przydatny w przypadku bardzo prostych aplikacji, a Fresco to wybawienie, gdy pamięć RAM jest głównym wąskim gardłem w starszych urządzeniach.
